قدم در سرزمینی ناشناس گذاشته ام که همه با من غریبه اند.فریادی در گلو دارم

که می خواهم زده شود و اشکی در چشم دارم که می خواهم ریخته شود . اکنون در

 قفس تنهایی سر به میله های قفس می زنم و آرام آرام غزل بی کسی خود را زمزمه

می کنم . من در تو طلوع می کنم . پس دستهای پژمرده مرا بگیر و مرا به سرزمین

عشق ببر آگر روزی بدانم که قلبت جایگاه من نیست تو را بدرود خواهم گفت .